skin cancer reviews

ช่วงนี้การฝึกใช้เวลาได้ไม่นานนัก ไม่เกิน ครึ่งชั่วโมงต่อวัน กลับมาใช้วิธี พุทธ-โธ โดยไม่ต้องนับ แล้วจับความรู้สึกต่าง ๆ  จับทั้งความคิด เสียงที่ได้ยิน อาการปวดเมื่อยของร่างกาย ลมหายใจเข้า - ออก  ความสั้น - ยาว ของลมหายใจ รับความรูสึกนั้นไว้ แล้วก็วาง ก็จะมีเข้ามาเรื่อย ๆ แต่ก็รู้สึกร่างกาย สมอง ผ่อนคลายดี

เริ่มบันทึกได้ไม่กี่วัน ก็เริ่มพบปัญหาที่ทำให้การฝึกสมาธิได้อย่างไม่ต่อเนื่องเสียแล้ว ทั้งปัญหาเรื่องการจัดสรรเวลา ปัญหาที่เกิดจากสภาพจิตใจที่ได้รับมาระหว่างวัน ปัญหาเรื่องสุขภาพ แต่ก็พยายามฝึกให้ต่อเนื่องที่สุด เช่น บางวันฝึกได้ 15 นาที บางวันได้ 20 นาที ไม่เป็นไปตามเป้าหมาย คือ 45-60 นาที ก็ต้องยอม เพราะไม่อยากทิ้งไปเลย ไม่อยากให้ขาดช่วง แต่ก็รู้สึกเสียดายบ้าง เพราะ อย่างเรานั่งสมาธิ 2งู  2ปลา มาหลายปี กว่าจะนั่งได้ วันละ ชั่วโมง ถึง สองชั่วโมง ก็ไม่อยากให้มันถดถอยไป

ปัญหาใหญ่อีกอย่างหนึ่ง ก็คือ ติดทีวี ติดข่าว แล้วก็ ติดซีรีส์
ช่วงนี้ก็ติดตามข่าวน้ำท่วมตลอด ส่วนรายกายวาไรตี้บางรายการก็ดูคลายเครียดได้ดี ส่วนซีรีย์ฝรั่งเพิ่งจะเริ่มติดเดือนนี้นี่เอง หลังจากพยายามเลี่ยงมาตลอด เพราะรู้ว่าตัวเองเป็นคนชอบดูหนังฝรั่ง แต่เผลอไปดูซีรีย์พวก NCIS , The killing , Listener , Criminal mind , Bone ,....

ก็ต้องพยายามจัดสรรเวลาให้ดี เพื่อเป้าหมายที่วางไว้ ซึ่งจริง ๆ แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเป้าหมายปลายทางของการฝึกสมาธิคืออะไร เราต้องการเพียงส่วนเสริมในการรักษาตัวเอง และ ฝึกให้ตัวเองมีสติ สมาธิ มากขึ้น และได้เข้าใจ ธรรมะ (ชาติ ) มากขึ้น เพื่อให้เรากระโดดกอดความทุกข์ แล้วอยู่กับมันได้ตราบจนสิ้นลมหายใจ

วันนี้มีเรื่องเครียดมารบกวนจิตใจ เรียกได้ว่า มีความกังวล และ ความเครียด
การนั่งสมาธิ จึงใข้แบบ นับลมหายใจเข้าออก 1-50
และ หายใจเข้า พุทธ หายใจออก โธ  1-50
จะมีความคิดมารบกวน ก็เลยออกจากสมาธิ แล้วนอนดีกว่า

ใช้เสียงดนตรี music relaxation จาก youtube เปิดคลอไปเบา ๆ ในช่วงนั่งสมาธิ

นั่งสมาธิแบบวันแรก นับ 4 ช่วง 1-50
ไม่มีอะไรพัฒนามากนัก แต่การเปิดดนตรีคลายเครียดไปด้วยเบา ๆ ทำให้รู้สึกร่างกายผ่อนคลายมากขึ้น รู้สึกได้จากการผ่อนลมหายใจที่สบาย ยาว เบา มากขึ้น
แต่การนับก็ยังหลงไป หลงมา ก็รับรู้ไว้ การหายใจผ่อนคลายลงก็รับรู้ไว้ ไม่รู้ว่ามันจะมีประโยชน์ต่อการฝึกสมาธิหรือไม่

การนั่งสมาธิแบบการนับ 4 ช่วงแบบนี้ สติ สมาธิ ก็จะไปอยู่ที่การนับ ไม่ได้อยู่ที่ความรู้สึกในการหายใจเข้าออกโดยตรง ............

ไม่รู้ว่า เราจะมานั่งบ่นทำไม ถ้าถือเป็นการได้ระบายความเครียด ความรู้สึกบนตัวหนังสือก็ได้ แต่อย่าลืมว่านี่เป็นบล๊อคสาธารณะ บางอย่างมันก็ส่วนตัวเกินไป...

เอาเป็นว่ามาบันทึกกับเสี้ยวหนึ่งของวันที่เราต้องทำก็คือ การฝึกสมาธิ แบบ อานาปานสติ ดีกว่า แล้วมาดูว่ากันว่าจะสามารถบันทึกได้ครบปีหรือไม่ แล้วมาย้อนอ่านกันว่า แต่ละสัปดาห์ แต่ละเดือน หรือแต่ละปี เราจะมีพัฒนาการอะไรบ้างไหม หรือ ย่ำอยู่กับที่

แต่คติของตัวเราก็คงมีอยู่ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็อยู่ที่นั่น  ได้ทำดีกว่า ไม่ทำ...



เช้านี้นั่งประมาณ 20 นาที
แบ่งเป็น 4 ช่วง ตามที่อ่านมาจากเว็บพลังจิตดอทคอม

ช่วงแรก นับลมหายใจเข้าออกอย่างเดียว 1-50
ช่วงสอง หายใจเข้า ภาวนา พุทธ หายใจออก ภาวนา โธ นับ 1-50
ช่วงสาม นับ เกสา โลมา นขา ทันตา ตโจ             ตโจ ทันตา นขา โลมา เกสา 1-50
ช่วงสี่  นับแบบช่วงสอง 1-50

แต่ละช่วงนับก็หลงไป หลงมา นับเกินบ้าง ขาดบ้าง ก็ว่ากันไป เกินก็ให้รู้ว่าเกิน รับรู้ไว้เฉย ๆ
หายใจเข้ายาว ก็รู้ไว้          
หายใจสบายก็รู้ไว้
มองเห็นสีม่วง สีแดง ท่ามกลางความมืดเวลาหลับตา ก็รู้ไว้


นับไปนับมา พอ ( รู้สึกว่า ) ครบ ก็แผ่เมตตาให้เจ้ากรรมนายเวร
ก็จบไป...

วันที่เซ็งกับชีวิตของคนเรา จะมีกี่วันในหนึ่งอายุ
จะมีกี่คนที่มันที่สนุก มากกว่าวันที่เซ็ง

บางคนบอกว่ามันอยู่ที่มุมมอง
ถ้าเรามองในแง่ดี มี EQ ก็จะมองหาสิ่งดี ๆ เจอ ท่ามกลางสิ่งที่ไม่ปรารถนา

แต่เชื่อไหมว่า มีอีกหลายชีวิต ที่แทบจะมองหาสิ่งดี ๆ ในชีวิตไม่เจอ
หรือภาษาบ้าน ๆ ก็เรียกว่า ชีวิตชีช้ำ จริง ๆ

กรูก็เป็นหนึ่งในนั้น
ชีวิตที่ผ่านมา ถ้านั่งนับวันกันแล้ว
วันที่ไม่ดี วันที่เจออะไรที่ทำให้รู้สึกแย่ มีมากกว่าวันที่สบายใจจริง ๆ
เพราะตั้งแต่วันนั้น ( turning point )
แล้ว ก็ไม่มีโอกาสได้ยิ้มอย่างมีความสุขได้จริง ๆ สักวัน
มีแต่วันทุกข์มาก กับทุกข์น้อย
วันที่เหงา วันที่โดดเดี่ยว

ทำไงได้ มนุษย์คือการอยู่รอด
ก็ต้องมองหา หรือ ปรับเปลี่ยนความคิดเพื่อให้อยู่รอด

ได้แต่คิดว่า อย่างน้อย เราก็...
อย่างน้อย เราก็...
เรายังดีกว่า...
เรายังไม่แย่ที่สุด...

เพื่อหลอกตัวเอง ให้มันมีกำลังใจ
ที่จะมีลมหายใจต่อไป

มันก็จริง อย่างที่ว่า
เพราะถ้าไม่หลอกตัวเอง
แล้วจะมีลมหายใจแบบช้ำ ๆ
ซังกะตาย ไปวัน ๆ
รับกรรมไปวัน ๆ
รอวันที่ครบกำหนดลาโลก ไปก็ใช่ที่...

ก็เลือกเอาว่า จะมีลมหายใจ แบบช้ำ ๆ
หรือ จะมีลมหายใจแบบหลอกตัวเองให้ช้ำน้อยลง...

คงไม่มีใครบ้าไปเลือกสิ่งที่เลว ให้กับตัวเอง ใช่หรือไม่
ถ้ามีก็คงเป็นคนที่คิดประชดตัวเองมากกว่า
แต่มันคงไม่สามารถประชดไปได้ตลอดชีวิตหรอก
ถ้าชีวิตมันเหลือเกินครึ่ง
วันนึงมันก็คงเบื่อ
เพราะมนุษย์ มันมีสมองให้คิด เพื่อเอาตัวรอด

แต่ชีวิตเส็งเคร็งในรูปแบบหนึ่ง ของเรา จะมีกี่คนในโลกนี้วะ ที่จะเหมือน
คาดว่าคงมี เพราะ คนมีเป็นพันล้าน มันต้องมีป๊ะ กันสักส่วนหนึ่ง
คนพวกนั้นมันคิดเอาตัวรอด หรือ หาทางรอดอย่างไรวะ

แล้วร่างกายอย่างเรานี่ จะมีสักกี่คนที่หาทางออกได้วะ
หรือว่า เขาหาทางออกกันได้ซะส่วนใหญ่

คิด ๆ ดู ถ้าแบ่งเวลาในชีวิตเป็น 3 ส่วน
ตอนนี้ก็ผ่านไป 2 ส่วนแล้ว
ส่วนแรก สนุกแบบไม่ได้คิด เพราะ คงคิดไม่ได้ ยังเด็ก โลกทัศน์แคบ รับสิ่งที่เป็นเบ้าหลอม
มันหล่อหลอมเราอย่างเดียว

ส่วนที่สอง ชีวิตระยำ มีแต่เรื่องทุกข์ หาทางรอด ดิ้นรน
เป็นชีวิตที่เลือกไม่ได้ รับภาระ มาจากเบ้าหลอมชีวิตในช่วงแรก
แบบนี้หรือเปล่าวะ ที่เขาเรียกว่า รับกรรม
คงไม่ต้องมองไปถึงอดีตชาติ หรือ ชาติไหนมั้ง เพราะ ไม่เคยเห็น
เห็นแต่เบ้าหลอม ที่กูรับมา ก็รู้อยู่แล้วว่า มันคงออกมาแนวไหน

ดีก็ดีไป แต่กูซวย......... ก็รับความซวยไป

ส่วนชีวิตที่เหลือส่วนที่สาม หรือ ส่วนสุดท้าย ส่วนนี้คิดว่าต้องเจออะไรหนัก ๆ แน่ ความรู้สึกมันบอก
เพราะมีแนวโน้มแล้ว มาจากช่วงแรก กับ ช่วงสอง มันต้องวิ่งชนเอาช่วงสามแน่ ๆ

แต่เป็นช่วงที่ร่างกาย กับ จิตใจ คงไม่เข้มแข็งแล้ว
แต่อย่างไรก็ต้องเจอ เจอแบบโดดเดี่ยว
คิดว่าจะให้มันเจอสั้น ๆ ก็ไม่ได้ เพราะที่เราเจอมา
ไม่เคยได้รับการปราณีใด ๆ

จะเรียกมันว่า ชะตา ก็ได้
เพราะเมื่อคนเราไม่รู้จะโทษอะไร ก็ต้องโทษ ชะตา เอาไว้

อยากจะขอให้เบา ๆ หน่อย ... ก็คงเป็นไปไม่ได้
อยากจะขอให้มันเป็นช่วงเวลาที่สั้นหน่อย... มันก็คงเป็นไปไม่ได้

เพราะมันคือ ชีวิต ..... กูเอง
ขอเจอแบบโดดเดี่ยว
ขอรับไปเต็ม ๆ
ขอให้มันหมด ๆ ไปในชาตินี้

................

ไม่น่าเชื่อว่า บล๊อคนี้ยังอยู่ เพราะ ส่วนใหญ่ถ้าทิ้งไว้ จะโดนเก็บไปหมดแล้ว ไม่เหลือให้ไว้เลย
วันก่อนบล๊อคเกี่ยวกับ แอนดรอยด์ ไม่มีลิงค์ออก ไม่มีลิงค์อะไรทั้งสิ้น ก็โดนเก็บซะ  งง ว่ามันจะทำบล๊อคมา แล้วมากวาดมั่วทำไม คนที่ทำบล๊อคดี ๆ เขาก็เสียกำลังใจหมด ทำด้วยมือแท้ ๆ 

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า อัลกอลิธึ่ม จะมั่วมากลองค้นคำว่า " ขาว " หรือ "แฮปปี้เบิร์ดเดย์" ก็จะรู้.....


ขอบ่นแค่นี้ก่อนแล้วกัน จะคอยนั่งนับวันถอยหลังดู ว่าบล๊อกอันนี้จะโดนภายในกี่วัน เริ่มจากวันนี้เที่ยงคืนพอดีเป๊ะ ของวันที่ 1 ตุลาคม 2554....